Dienke Jans droomt van een nieuw Pangaea, het supercontinent van meer dan een kwart miljard jaar geleden.

Op 1 januari 2018 werd België een klein beetje kleiner.

D.J.'s fight

Augustus 2018. Dienke en haar nichtje Rune brengen na een schooljaar internaat hun zomervakantie door in de B&B ‘Les Ides de Mars’ van hun mama’s, in Visé. Samen met Axelle, Vincent en Maxim besluiten ze op een snikhete hittegolfdag naar het schiereiland Ilal te varen. Daar willen ze de vermoorde broer van Rune gedenken. En dan komen ze in aanvaring met vijf Nederlandse jongeren, die hun erop wijzen dat Ilal sinds 1 januari geen Belgisch grondgebied meer is.

‘D.J.’s fight’ is het vijfde verhaal waaraan Jana Schroeven (Wellen) meeschreef, samen met Geert Vanspauwen (Brustem), die hiermee z’n 45ste boek afrondde. Hij dankt uiteraard z’n coauteur Jana, maar ook Dienke Janssen (Borgloon) en Axelle Hugé (Visé). Deze meisjes stonden model voor de hoofdpersonages Dienke en Axelle. In het verhaal speelt het getal 23 een grote rol. De auteurs denken met dankbaarheid terug aan het feit dat een paar stukjes grondgebied van België en Nederland op 1 januari 2018 op een vreedzame manier geruild werden, een voorbeeld voor de hele wereld. Grensproblemen hoeven niet per se met oorlog worden opgelost.

Dill Thomas, het hoofdpersonage in het jeugdverhaal 'Craco Dill', ook terug te vinden via de site: https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/lore-vanaeken-geert-vanspauwen-6/craco-dill

Craco Dill, het verhaal van Dill Thomas, het Welshe meisje, dat de wereld voor een ramp behoedde

Begin augustus 2019. De bijna 11-jarige Dill brengt haar vakantie door in het luxehotel Torre Fiore in Basilicata, in de zool van Italië, samen met haar oudere broer Frederico en hun mama Esther Henkins. Dill rouwt nog altijd heel erg om de dood van haar papa, die dezelfde naam had als de beroemde Welshe dichter, Dylan Thomas. Na een paar dagen ontmoeten ze Pieter, een Vlaamse jongen, even oud als Frederico. De drie jongeren gaan mee naar Craco, waar ze een rondleiding krijgen in de spookstad. Een paar dagen later besluiten de twee jongens na een fietstocht naar Pisticci om de verlaten stad Craco nog eens een bezoekje te brengen, maar dan ’s avonds, zonder gids. Daar overkomt hen iets onverwachts. Ze worden als vermist opgegeven. Misschien bevatten de dagdromen en nachtmerries van Dill over haar verongelukte papa en een mysterieus meisje met een grijze muts van bont hints over wat er met de puberjongens gebeurd is.

Craco, een spookstad, in de zool van de laars van Italië, het decor van m'n 44ste jeugdverhaal (het 6de samen met Lore Vanaeken), met de titel CRACO DILL.

Allexandra's wereld! (tekening van Lincy Erdbruggen)

 

Allexandra

What dreams are made of ...

Een verhaal over hooggevoeligheid!

Allexandra (met een dubbele l) is een hooggevoelig meisje van 11 jaar. Samen met haar mama Andrea, zusje Liesje (7) en broertje Tom (4) woont ze in een rijhuis in het centrum van Bilzen. Als de wereld haar overprikkelt, duikt ze in album 87 (De stad in de vulkaan) van Jommeke en komt dan in Falamos, een verborgen grot in de Teide op het Canarische eiland Tenerife, terecht. Daar kan ze tickets verzilveren, die haar in staat moeten stellen in het reine te komen met de overweldigende wereld. Bij dit alles spelen Amber, 13 jaar, en haar hondje Luna een belangrijke rol. Ook voor stripfiguur Filiberke en z’n trouwe poedel Pekkie heeft Allexandra een zwak. Ze houdt een dagboekje bij op het kleine zolderkamertje dat ze met Liesje en Tom moet delen.

‘Allexandra’ is het 1ste verhaal waaraan Lincy Erdbruggen (Grote Spouwen) meeschreef, samen met Geert Vanspauwen (Brustem), die hiermee z’n 43ste boek afrondt. Hij is z’n coauteur heel dankbaar voor de ideetjes van dit verhaal, dat vooral bedoeld is voor kinderen van de 3de graad van het lager onderwijs (en voor leerlingen van de 1ste graad van het secundair onderwijs). De tekeningen en de dagboekfragmenten van haar hand maken wat Allexandra overkomt, levensecht. Met dit boek willen de auteurs graag hooggevoeligheid in the picture plaatsen, een karaktereigenschap die 1 op 5 mensen te beurt valt.

Lincy Erdbruggen & Geert Vanspauwen (auteurs van Allexandra)

Het is 5 voor 12! De coverafbeelding van m'n 42ste jeugdverhaal 'Op de trein, naar ... ergens'. https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/jana-schroeven-geert-vanspauwen-6/op-de-trein-naar-ergens-3

Op de trein, naar ... ergens

Voor de zomermaand juli 2019 heeft tienermeisje Femke Möller uit Brustem (Sint-Truiden) samen met haar papa Odin, haar mama Kathleen en broertje Mats een reis naar de Turkse badplaats Bodrum gepland. Vanwege hun milieubewustzijn en hun grote bekommernis om het klimaat reizen ze niet met een zwaar vervuilend vliegtuig, maar met de trein, met een lange rondtocht door het mooie, schilderachtige Balkanland Bulgarije, met z’n feeërieke natuurschoon, de vele kerken, kathedralen, moskeeën en kunstwerken. Ze bezoeken er de hoofdstad Sofia. Op de bloedhete tocht van de Culturele Hoofdstad van Europa, m.n. Plovdiv, naar Koprivsjtitsa vatten drie wagons van de aftandse trein vuur. Alles zijn de Möllers kwijt. Samen met een Jordaans gezin, zetten ze hun reis, helemaal berooid en sans papiers, verder. Al meteen voelen ze aan den lijve wat het betekent om op de vlucht te zijn …

 

Op de trein, naar ... ergens

‘Op de trein, naar … ergens’ is het 4de verhaal waaraan Jana Schroeven (Wellen) meeschreef, samen met Geert Vanspauwen (Brustem), die hiermee z’n 42ste boek afrondde. Z’n dank gaat uiteraard uit naar z’n co-auteur Jana, maar ook naar haar grootouders uit Sint-Truiden, die hem honderduit verteld hebben over hun reis door Bulgarije in het jaar 2003 en hun fotoalbum over die memorabele reis in bruikleen gaven. Ook dankt hij Femke Moyens, die gestalte gaf aan het tienermeisje Femke in het verhaal, en Kathleen Thoelen, z’n collega in Borgloon, die model stond voor de mama van Femke en Mats. In het boek speelt het symbool van de vlinder een grote rol en is er aandacht voor de klimaatverandering.

Het klimaat verandert!

Een open brief aan mijn burgemeester, Veerle Heeren

Beste mevrouw de burgemeester

 

Mag ik me even voorstellen? U kent me intussen wel, hoor! Ik ben Geert Vanspauwen, sinds 17 maart 2018 de nieuwe, Haspengouwse fruitdichter. We hebben elkaar al af en toe ontmoet, zeker daar waar de leden van het Presidium van de Keizerlijke Commanderie van de Edele, Haspengouwse Fruyteniers en hun Gastronomie acte de présence gaven.

 

Ik heb voor u een heel belangwekkende mededeling. Nog meer dan dat ik (fruit)dichter ben, ben ik een verhalenschrijver. Ik heb intussen 41 jeugdverhalen geschreven, af en toe ook met de hulp van een coauteur.

 

Onze stad Sint-Truiden is terecht fier op de misdaadschrijver Coppers; de stad heeft haar bib zelfs zíjn naam gegeven. En dat vind ik natuurlijk fantastisch. Coppers is een geweldige schrijver, ... maar z'n thema's zijn bijlange niet zo actueel als de thema's die in de meeste van mijn verhalen aan bod komen.

 

Ik durf gerust te stellen dat ik de enige Vlaamse auteur ben (naast Patrick Lagrou in mindere mate, met twee verhalen in z’n klimaatreeks, ‘De grote ramp’ en ‘De grote ommekeer), die de problematiek van de klimaatverandering een belangrijke rol in z'n verhalen laat spelen.

 

De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat ook u begaan met het klimaat en met de verzuchtingen van kinderen en jongeren, die angstig zijn voor de toekomst. U draagt hen een warm hart toe; u steunt hun initiatieven.

 

In de media worden ze om de oren geslagen met statistieken en prognoses. Als leerkracht weet ik maar al te goed dat zo'n aanpak niet werkt. Hoe vaak is Jill Peeters of een andere weervrouw of -man niet in het begin van het journaal komen vertellen hoe het met ons klimaat gesteld is en waarop we - in een scenario ‘business as usual’ – zullen afstevenen? Een verhaal daarover heeft veel meer impact.

 

Herinnert u zich nog het verhaal van Aslan, dat jongetje met de rode trui, dat op de kust van het toeristische, Turkse Bodrum was aangespoeld, eenzaam en alleen, met het hoofd in het zand? Zíjn verhaal heeft de wereld beroerd; pas toen is er wat op gang gekomen. Al het cijfermateriaal kon niets beginnen tegen dat ene verhaal. Wat hem was overkomen, was al duizenden andere kindjes overkomen, maar hùn ellende zat gewoon in een statistisch cijfer vervat.

 

Klimaatcoaches, debatten of lessen i.v.m. het klimaat zullen de kinderen en jongeren niet tot meer hoop of weerbaarheid brengen. Een verhaal kan dat wel. In m'n dagdagelijkse lespraktijk merk ik dat altijd, telkens opnieuw en opnieuw. Van het ogenblik dat ik de leerstof in een verhaal giet, spitsen alle oren zich. Dat zit in onze menselijke cultuur ingebakken. We hebben duizenden jaren niets anders gekend, weet ik vanuit m'n kennis als leerkracht met o.a. de bevoegdheid om geschiedenis te geven.

 

In verband met het klimaat heb ik heel wat verhalen geschreven. Hoe is het om te leven op onze aarde met een gemiddelde stijging (wereldwijd) van 1 graad, 2 graden, 3 graden, 4 graden, 5 graden en zelfs 6 graden? Over deze 6 situaties, die in de (nabije) toekomst tot de mogelijkheden behoren, heb ik geschreven, ... het overkomt mensen van vlees en bloed, jongeren en kinderen. Zij moeten zich in zo'n wereld staande (weten te) houden. En af en toe zijn er verwijzingen naar een wereld waarin het nog anders was. De wereld zoals we die een tijdje geleden nog kenden. Nu al zijn er wereldwijd culturen die dreigen te verdwijnen: die van Tuvalu, de eilanden van Kiribati ... Voor hen is de klimaatverandering al een pijnlijk feit. Hun grondgebied is verdwenen of zal verdwijnen. Zij zijn de eerste, officiële klimaatvluchtelingen. Nooit kunnen ze meer naar hun ‘homeland’ terugkeren, omdat het niet meer bestaat.

 

Ik behandelde de wereld +1 graad in 'Kop of munt', maar ook in 'Leonidas' Echo', waarin ook sprake is van + 0,85° Celsius (tot voor kort de huidige situatie) en + 2°, + 3° in het verhaal met dezelfde titel '3', + 4° in de trilogie 'Hoe Kristina Pimenova president van de wereld werd', 'Verblind!', 'Vuurvogel en de ijsmaan', + 5° in 'Water, man!' en in de verhalen 'Birdman of Easter Island' en 'Grote Berg', + 6° in ’t Woensdagmeisje’. 10 verhalen dus met de klimaatproblematiek als rode draad.

 

Ik zou het fijn vinden moest het schepencollege deze verhalen ook aankopen en verspreiden in de lagere scholen (3de graad) en de middelbare scholen van Sint-Truiden. In Borgloon, Heers en Sint-Truiden zijn deze (toekomst)verhalen ook uit te lenen, maar er is telkens maar 1 exemplaar van al deze boeken te krijgen.

 

Jongeren willen zich stilaan ook echt in de materie verdiepen. ‘Waarvoor gaan we eigenlijk spijbelen?’ ‘Wat houdt dat in als we de norm van onder de 1,5 graden te blijven niet halen?’ ‘Waarom is het zo belangrijk dat er nu actie ondernomen wordt?’ Een klimaatcoach zal daarin niet slagen, ... wel iemand die het aan den lijve ondervindt of ondervonden heeft.

 

In dat verband heb ik enorm veel geleerd van het pakkende getuigenis van een oude dame (Regine Beer) die Auschwitz overleefd had en erover kwam vertellen; dat was iets dat bij mij zou beklijven, ook al had ik al enorm veel gelezen en geleerd over de vernietigingskampen; dat authentieke getuigenis sprak boekdelen.

 

De kinderen en jongeren in mijn toekomstverhalen zijn levende getuigen van een wereld, die er anders uitziet. Hopelijk komt u aan mijn wens tegemoet, mevrouw de burgemeester. Er bestaan verhalen over datgene wat hen momenteel zo beroert en blijft beroeren. Ze hebben recht dit ook te weten. Mag ik rekenen op uw support? Alvast hartelijk dank!

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/books?query=Vanspauwen

De cover van m'n nieuwe boek. Het ontwerp is van Carla Cornelis.

e-Kyrios, operatie mustang

Juli 2018. Lut Raveel gaat met haar ouders en broertje Wouter op vakantie bij familie in Fallon, Nevada. Daar beleeft ze met haar nichtje Riley een fijne tijd. Op een bepaald ogenblik is ze toeschouwer van een round-up van mustangs. Er blijft bij die samendrijving een veulen achter. Daarvoor wil ze zorgen. Als haar vader voor een promotie in het leger naar België moet terugkeren, anderhalve week voor de Amerikaanse vakantie erop zit, zit Lut in zak en as. Ze loopt weg met e-Kyrios, het mustangveulen.

 

‘E-Kyrios’ is het 1ste verhaal waaraan Carla Cornelis meeschreef, samen met Geert Vanspauwen. Dit boek over de vriendschap tussen het pubermeisje Lut Raveel en haar mustangveulen is z’n 41ste verhaal. Zijn grote dank gaat uit naar Carla, z’n co-auteur, maar ook naar Lut Favoreel (Alken), op wie het hoofdpersonage Lut geïnspireerd is. Daarnaast is hij ook Anouk Neven, die model stond voor Riley Raveil, het nichtje van Lut, erkentelijk. Het is een verhaal waarin de thematiek van de vriendschap en de liefde voor paarden, meerbepaald mustangs centraal staat. Het boek is ook een ode aan prinses Eléonore van België, over wie Wouter Raveel een spreekbeurt gemaakt heeft en die hij ook bijzonder waardeert en bewondert. Hij hoopt ooit samen met haar viool te kunnen spelen.

Een verhaal uit het neolithicum, ... Canarische Eilanden begin 14de eeuw na Christus!

In het begin van de veertiende eeuw leven de mensen op de Canarische Eilanden nog in het neolithicum (stenen tijdperk). Juan, een jonge, mooie, sterke krijger van Gomera is gefrustreerd omdat hij het silbo niet onder de knie krijgt. Die fluittaal is een interessante vaardigheid om over de brede barranco’s (ravijnen) met de andere Gomeranen te kunnen communiceren. Tijdens een grensconflict wordt een grote aanplanting van drakenbloedbomen in brand gestoken. De Gomeraanse samenleving is ontredderd. Het hars van de plant is nodig voor medische doeleinden en voor het balsemen van doden. Vrienden van Juan vertellen de jonge kerel dat hij kan leren fluiten als hij het hars uit de grote drakenbloedboom van het naburige eiland met de witte berg (Tenerife) kan stelen. Op dat eiland bereiden Ghune, La-úra en hun oude, Romeinse vriend Quintus zich voor op het Benasmen (het oogstfeest), waarop hun Mencey (koning) een herverdeling van de gronden en de rijkdommen zal aankondigen. Juan en z’n vrienden maken een boot van laurierbomen. Twee kompanen worden in de buurt van het eiland met de witte berg dodelijk getroffen door speren en stenen. Juan en z’n buurmeisje Ankè zwemmen naar het strand met het zwarte basaltzand. De boot met lege kruiken en potten is gezonken. Welke toekomst staat hun op het eiland te wachten?

De indrukwekkende drakenbloedboom speelt een cruciale rol in m'n 40ste jeugdverhaal, dat de titel 'De jongen die niet kon fluiten' meekreeg.

Foto van de Haspengouwse fruitdichter in de ontvangsthal van het Koninklijk Paleis, met op de achtergrond het schilderij van koningin Louise Marie

Fruitkorf voor het vorstenpaar

Op woensdag 24 oktober 2018 mochten de leden van het Presidium van de Keizerlijke Commanderie van de Edele, Haspengouwse Fruyteniers en hun Gastronomie, naar jaarlijkse traditie een fruitkorf (met vers geplukte appelen en peren) aan het vorstenpaar (koning Filip en koningin Mathilde) offreren. We werden in de ontvangsthal verwelkomd door een afgevaardigde van de koning, ... een heel sympathieke meneer, die heel geboeid luisterde naar de uitleg van de voorzitter van de Commanderie (Jos Lacroix) en van meneer Odeurs, die over elke appel en peer wel wat te vertellen had. Ik mocht als Haspengouwse fruitdichter een toepasselijk gedicht declameren. Dat heb ik dan ook gedaan.

't Edele fruit van Haspengouw

‘t Edele fruit van Haspengouw!

 

Zonder kniezen, laat staan nukken

beginnen vroege vogels al met plukken,

hetzij appelen, hetzij peren:

de nobele stiel hoeven ze echt niet meer te leren.

 

‘t Fruit verzamelen ze met egard, respect,

controleren het op sporen van een schalks insect:

gave vruchten willen ze de consument offreren

en ze verzuimen, laken zelfs ’t camoufleren.

 

’t Edele, glanzende fruit van Haspengouw

schud je niet zomaar uit de mouw:

je wacht geduldig en alert op de juiste dag, in zomer of herfst

lang voor de natuur op ‘n laag pitje zit, kwijnt op haar sterfst.

 

Laat de bladeren nu maar verkleuren,

ruik hoe ’t geel, bruin, rood of bont aromatisch geuren;

zet je gretige tanden maar in een appelwang.

Het frisse vruchtvlees proeft zeemzoet, niet wrang.

 

Schreeuw het uit, maar doe het luid:

“Voor Haspengouw en het fruit!”

Gelukkige verjaardag, prinses Elisabeth!

Gelukkige verjaardag, prinses Elisabeth!

 

Op 25 oktober 2018 – ’t wordt hopelijk een feit –

geniet ook kroonprinses Elisabeth van ’t koninklijk ontbijt,

rijkelijk van drank en spijs voorzien,

vijfsterrenhotelkwaliteit, score tien op tien.

 

Maar wat merkt de jarige prinses plots op, heel guitig?

‘t Ontbijtje is vandaag wel extra fruitig.

Appelen en peren glanzen in een glazen schaal,

en daarachter schuilt een fijn verhaal.

 

De dag ervoor pas werd de korf met vruchten

zonder dralen, zonder zuchten

geoffreerd aan een belangrijke meneer van ’t paleis

door een schare Haspengouwse fans, mooi uitgedost en wijs.

 

De Commanderie, Keizerlijk, Haspengouws en Edel

is lyrisch over ‘t Sint-Truidens fruit, met of zonder vedel,

dat met liefde geplukt, getrieerd en is geschikt,

alles zorgvuldig gewogen en gewikt.

 

Wie kan aan zoveel fruitigs weerstaan?

Wie zeurt dan ’s morgens om een banaan?

Laat de muesli, lieve Elisabeth, voor een keer onaangeroerd

en zet Uw tanden maar in wat uit Haspengouw werd aangevoerd.

 

Proficiat met Uw zeventiende verjaardag intussen.

Het protocol laat ons misschien niet toe U te kussen,

maar een Majesteitelijke High Five moet toch wel kunnen,

die zou U ons toch mogen gunnen.

 

Denk vandaag ook maar eens aan die naarstige boeren

die soms met halsbrekende manoeuvres en toeren

‘t heerlijke fruit uit de gaarden halen

zonder daarover een moment te balen.

 

Blaas straks de kaarsjes op de taart maar uit,

maar bedenk dat U het heerlijkste fruit

vanmorgen bij ’t ontbijt al kon degusteren.

Voilà, genoeg gedicht nu, … ’t is tijd om nog wat te studeren.

Al dat plastic in het water! Het lijkt wel een soepje!

Cover van 'Een soepje van plastiek', met dank aan Laura Cornelis

Aandacht voor de plasticvervuiling in ons milieu.

Wie heeft er niet naar het spraakmakende programma 'Make Belgium great again!' gekeken? Dit maal ging het o.a. over de vreselijke plasticvervuiling, die onze planeet sinds ongeveer de jaren 60 van de 20ste eeuw parten speelt.

 

Over die problematiek heb ik een tijdje geleden zelf een jeugdverhaal geschreven. Dat heeft als titel 'Een soepje van plastiek'. Daarin staat de indrukwekkende Plastic Soup van de Stille Oceaan centraal. Een gebied ter grootte van de Verenigde Staten is vergeven van plastic, tot diep onder het water. Plastic vergaat niet, het wordt door de stroming en de inwerking van het zonlicht en de warmte van de zon gefragmenteerd. Die deeltjes trekken ook chemische stoffen aan. Dit alles komt ook in de voedselketen terecht.

 

In de paasvakantie vaart het expeditieschip Kieran’s hope naar een vreemde bestemming, … de Great Pacific Garbage Patch, de vuilnisbelt van de Stille Oceaan, de zogenaamde Plastic soep, ter grootte van twee keer de USA.

Aan boord bevinden zich vijf afvalverwerkingsbootjes, de Waterheksen, maar ook een wetenschapsklas, waaronder Caitlin, een gevoelig, enthousiast en milieubewust meisje dat enorm uitkijkt naar deze verrassende excursie. Daarnaast spreken ook de compleet materialistisch ingestelde Kieran, de zoon van de eigenaar van het schip, en de cynische leider Scott Ewans, die zich liever Paul, de naam van z’n overleden hond, laat noemen.

In eerste instantie benaderen deze drie jonge mensen elk met een eigen uitgesproken visie die grote soep van plastiek, waaraan eigenlijk elke mens schuld heeft, maar waarvoor niemand de echte verantwoordelijkheid wil dragen.

Aan de Plastic soep gebeuren ook dingen die het daglicht schuwen, … een ware uitdaging voor het heterogene trio om met een motorbootje op onderzoek uit te gaan. Ze doen een onthutsende ontdekking, vijftig meter onder het zwaar bevuilde wateroppervlak.

‘Een soepje van plastiek’ is bij uitstek een jeugdverhaal waarin het kwetsbare milieu een cruciale rol speelt.

 

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/geert-vanspauwen-13/een-soepje-van-plastiek-2

 

https://vtm.be/make-belgium-great-again/make-de-drinkbus-great-again

Ilona B.

Een verhaal dat zich in Lourdes afspeelt

Graag wil ik je op de hoogte brengen van het 39ste jeugdverhaal dat ik geschreven heb, het derde verhaal samen met Jana Schroeven uit Wellen. Het boek heeft als titel 'Les yeux d'Ilona'. Het bevat een combinatie van fantasy en detective, met ook heel wat aandacht voor de geschiedenis, ... de verschijningen of visioenen van Bernadette Soubirous in een grot in Lourdes. Het boek heeft ook aandacht voor de problematiek van ADHD en het leren omgaan met gebreken als blindheid en niet kunnen ruiken. Het echte mirakel is volgens mij nog altijd te vinden in een oprecht hart, en in die zin gebeuren er overal ter wereld, maar ook zeker in het Zuid-Franse Lourdes nog altijd mirakels of wonderen.

 

Interesse? Surf dan naar 

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/jana-schroeven-geert-vanspauwen-2/les-yeux-d-ilona

Ilona B.

Aan 't eind van de wereld!

'Aan 't eind van de wereld!' is een fantasyverhaal. Het is m'n 38ste jeugdverhaal. Voor de tweede maal (*)kon ik rekenen op de medewerking van Jana Schroeven (Wellen). Samen hebben we een wereld vol verbeelding gecreëerd, met hier en daar verwijzingen naar een historische feitelijkheid: de ontdekkingstocht van de Portugese zakenman Magalhaes, die z'n kleine vloot zeilschepen rond de wereld wou laten varen.

 

* Ik kon ook op Jana als co-auteur rekenen bij het schrijven van het toekomstverhaal 'Grote Berg'.

 

Negen volle manen na het vertrek van de vloot van de Portugese ontdekkingsreiziger Fernao de Magalhaes uit het land van de reuzen, schenkt Mai het leven aan twee de Ona onwaardige kinderen: ze hebben te kleine voeten. Samen met haar partner Li zal ze hen aan hun lot moeten overlaten. Maar jager Li sterft diezelfde nacht nog in een oorlog tegen de trollen. Mai staat voor een hartverscheurend dilemma. Zal ze de reuzenkinderen echt laten sterven? Of neemt ze die mee naar de Onasamenleving, waar hen een leugenachtig leven te wachten staat?

Het boek kan je vinden op de volgende site:

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/jana-schroeven-geert-vanspauwen-1/aan-t-eind-van-de-wereld

 

 

 

Akane, de tweelingzus van Akiko, behoort tot de Ona, een stam van reuzen in Patagonië, in het zuiden van Zuid-Amerika

Grote Berg, een nieuw jeugdverhaal, een sympathieke co-auteur

M'n 37ste jeugdverhaal is een feit. Dankzij m'n (nieuwe) co-auteur Jana Schroeven (uit Wellen) heb ik een mooi vervolg kunnen schrijven aan het verhaal 'Birdman of Easter Island' (Vogelman van Paaseiland). In de sequel spelen ook nog de personages Ash Roggeveen, (de herinnering aan) Aukje Roggeveen, Lauren van Kastel en Jill Roggeveen een belangrijke rol. Daaraan zijn in het nieuwe verhaal met de titel Grote Berg nog drie cruciale personages toegevoegd: Jana Tornillo en de zussen Julie en Axelle van Kastel. Op Axelle en Ash na zijn de personages allemaal geïnspireerd op mensen van vlees en bloed. Dank je wel, Aukje van Loon (Tilburg), Lauren Duchateau (Vlijtingen), Jill Mannaerts (Lommel), Jana Schroeven (Wellen) en Julie Delveau (Borgloon). Jana heeft ook al toegezegd om mee te werken aan het 38ste verhaal. We kijken er allebei heel erg naar uit.

De cover van Grote Berg, ... we schrijven het jaar 2123, de wereld is door een tsnunami overstroomd. De zeespiegel ligt op 50 meter boven het huidige niveau in een wereld die gemiddeld 5 graden Celsius warmer is geworden!

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/jana-schroeven-geert-vanspauwen/grote-berg

HELDEN IN DE KLAPPOEL

Op woensdagavond 27 juni 2018 vond er in de Klappoel van Borgloon een boeiend praatprogramma (met verfijnd beeldmateriaal) plaats rond het thema 'Helden'. De organisatie stond op naam van de bekende Eric Dupain. Hij ontving in z'n salon een aantal boeiende praatgasten met wie hij van gedachten wisselde over een hele resem van onderwerpen. Het sportieve, culinaire en het culturele aspect kregen daarbij de nodige aandacht. Ik ben blij dat ik als Haspengouwse fruitdichter een 'sliertje' cultuur aan het geheel mocht toevoegen. Mijn gedicht 'HELD' werd dan ook wel gesmaakt door het publiek.

De Haspengouwse fruitdichter Geert Vanspauwen declameert het gelegenheidsgedicht 'Held'.

Een fijn gezelschap, boeiende mensen!

Ode aan de held!

Held!

 

Laat ons eens een straf verhaal verzinnen,

een verhaaltje waarin we kinderen zijn.

Hoe zouden we daaraan beginnen?

Zou het er eentje zijn vol pijn?

 

Denk je dat we daarin helden worden,

gelokt door queeste of door schat?

Geen gehoor schenkend aan zij die morden;

zet schalkse moed hun laksheid mat?

 

Een held moet grenzen overschrijden,

iets meezeulen voor ’t algemene goed.

Dat is wat epen altijd opnieuw belijden,

dat is wat een held nu eenmaal doet.

 

We applaudisseren geestdriftig voor de held,

voor wie presteert, daar waar anderen falen.

Neen, hij raakt niet zomaar uitgeteld

als anderen hartgrondig blijven balen.

 

‘t Leven van een held is zwaar,

maar z’n oogst van uitzonderlijk belang.

En ja, het is toch echt wel waar:

diep in z’n hart is ook hij wel bang.

 

 

Ik heb een mooi verhaal verzonnen,

ééntje waarin we kinderen waren.

Onze strijd was blijkbaar al begonnen

na ’t sussen van bezwaren.

 

Held, we kijken naar jou uit,

al duurt je tocht een eeuwigheid.

Kom, laat maar zien die buit

op ’t malse gras, pal voor ons uitgespreid.

 

Jij geeft ons schatten, nieuwe moed,

maar we houden je met geen kracht ter wereld tegen:

je doet nu eenmaal wat je doet

en binnenkort scheiden onze wegen.

 

Een echte held hou je niet binnen,

geen kluister houdt hem vast;

er lonkt weer nieuw terrein om t’ontginnen:

dat is wat het beste bij hem past.

 

Helden zijn van alle tijden,

soms word je er eentje ongewild.

Telkens zullen ze ons verblijden

met iets wat ons alsmaar hoger tilt.

 

Ben ik een held? Wil ik het zijn?

Belust op avonturen.

Ligt zoiets op mijn levenslijn

of legt ‘t lot me in de luren?

 

Held, ik bewonder wat je doet of kan:

’t verrijkt m’n leven, m’n bestaan.

Ik ben van jou in de ban,

maar, geef toe, ’t is toch een aparte baan!

 

Blijf volharden in je queesten,

breng ons die prangende hoop weer terug.

Geef ons redenen om te feesten:

 vertrek dus maar, … doe je ding … en vlug!

Een nieuwe cover!

Voor het 1ste verhaal dat ik samen met Gabriela (Pol) schreef, heb ik een nieuwe cover ontworpen. Ik hoop dat die bij jullie allen in de smaak valt. Het gaat om de toekomstthriller 'Hoe Kristina Pimenova president van de wereld werd'. 

Ik heb al m'n verhalen (met een isbn-nummer) vandaag geherpubliceerd. De kosten voor het maken van een boek (o.a. inkt- en papierprijs), maar vooral de verwerking van de isbn-nummers via internetboekhandels zijn nogal verhoogd. Dat is dan ook te merken aan de nieuwe prijzen.  

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/gabriela-pol-geert-vanspauwen-8/hoe-kristina-pimenova-president-van-de-wereld-werd-5

Hoe de lieve, guitige Jenna een personage in het jeugdverhaal 't Woensdagmeisje werd

Op een mooie, zonnige lentedag van het jaar 2016 kwam ik een middelbareschoolvriendin van m'n vrouw (Elke) tegen. Ik herkende Cindy P. meteen, ... ze was samen met haar guitige dochter Jenna aan het winkelen, ... net zoals wij, o.a. in de H&M van Sint-Truiden. Cindy kondigde me bij het meisje aan als een schrijver, ... van boeken. Meteen vroeg Jenna of ik ook boeken over Amika (het wereldberoemde paard van Studio 100) schreef, want daarvan is ze toch wel een fan. Ik moest haar teleurstellen: over Amika schreef ik helaas geen boeken. Maar, ... dat idee liet me vanaf dan niet meer los. In de verre toekomst zou Amika wel nog een rol kunnen spelen. In 't Woensdagmeisje vormen de puber Jenna-Amika en de merrie Amika-Jenna een belangrijke symbiose. Jenna-Amika zal aan het verhaal, dat dan een eind is opgeschoten een nieuwe boost geven. Haar rol zal cruciaal worden in het leven van haar nieuwe vrienden: Emmex en Ciel. Interesse in Jenna's aandeel of in het gehele boek 't Woensdagmeisje? Surf dan naar de volgende link:

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/lore-vanaeken-geert-vanspauwen-3/t-woensdagmeisje-1

Jenna, een bijzonder personage in een bijzonder toekomstverhaal

M'n grote appreciatie voor m'n co-auteurs Lore Vanaeken en Gabriela Pol

Jullie wisten natuurlijk al dat ik een schrijver van jeugdverhalen ben. Zo heb ik in de paasvakantie m'n 36ste verhaal afgerond en ik ben intussen volop bezig met het scenario voor het volgende. Ik wil in dit berichtje toch ook m'n dank uitspreken naar Lore Vanaeken van Borgloon; zij is intussen al voor 5 verhalen m'n co-auteur geweest: Het meisje dat Tipp-Ex droogblies / Mathis / Leonidas' Echo / 't Woensdagmeisje / Yekaterina. Gabriela Pol, leerlinge van viio Borgloon, was m'n co-auteur bij de trilogie rond Kristina (Pimenova): Hoe Kristina Pimenova president van de wereld werd / Verblind! / Vuurvogel en de ijsmaan. Gabriela, ook naar jou gaat m'n dank uit! Ik reken er een beetje op dat ik ook in de toekomst op beide jonge dames nog een beroep zal kunnen doen.

 

Interesse in deze bijzondere verhalen? Surf dan naar www.shopmybooks.com en tik de titel van de jeugdverhalen in!

Al twee keer kon ik voor een jeugdverhaal van mezelf rekenen op de expertise en het vakmanschap van Laura Cornelis van viio Borgloon. Zij maakte bijvoorbeeld een professionele cover voor m'n boek 'Noorderlicht'. Nogmaals dank, Laura!

 

https://www.shopmybooks.com/BE/nl/book/geert-vanspauwen-19/noorderlicht-3

Twee jaar lang mag ik de Haspengouwse fruitdichter zijn!

Kristina Pimenova is een belangrijk personage in de trilogie over een gekloond meisje met dezelfde naam: Hoe Kristina Pimenova president van de wereld werd, Verblind! en Vuurvogel en de ijsmaan. Deze verhalen schreef ik samen met Gabriela Pol.

Ik ben ook een schrijver van jeugdverhalen. Binnenkort begin ik aan het 37ste boek, een vervolg op het spannende toekomstverhaal 'Birdman of Easter Island'. Het zal de titel 'Grote Berg' krijgen. Het verhaal speelt zich grotendeels af in Riemst, in het jaar 2123, ... in een wereld waarin het gemiddeld 5 graden Celsius warmer geworden is en waarin het zeeniveau door niet tegen te houden terugkoppelingssystemen van het ontredderde klimaat 50 meter hoger is geworden sinds 2018.

M'n eerste fruitgedicht, dat ik declameerde op het 42ste Kapittelbanket van de Keizerlijke Commanderie van de Edele Haspengouwse Fruyteniers en hun Gastronomie

 

 

Paal

 

Roest rust

op verweerde spijkers,

gemokerd, krom,

in m'n ontbaste,

groene lijf.

 

Vruchteloos, maar gefascineerd

hou ik jou,

perenboom, vruchtloos,

recht en in het oog.

 

Je griezelige takken en twijgen

tentakelen verward 

in fezelende februarizuchtjes.

 

Ooit was ik als jij,

's zomers appels torsend,

grissende graaiers gedogend.

 

Wees dapper, recht je stam!

Verdraag sneeuw en storm,

want ook dit gaat voorbij! 

 

Laat de sappen weer stromen

onder je groene, knoestige schors!

 

En vergeet nooit dat ...

rust roest.